Leren wandelen in het donker

Een boek van Barbara Brown Taylor dat al een tijdje in mijn kast stond. Een intrigerende titel, een verhalend boek. Hoe vaak associëren we licht niet met het goede en het moeilijke en gevaarlijke niet met het donker? Barbara geeft beelden om hier anders naar te kijken.

Heb je ooit in de nacht naar sterren staan kijken? Ik herinner me een vakantie in Corsica op een camping midden op het eiland met een plek waar je sterren kon kijken. Het was er zo donker, zo anders dan hier in de stad waar altijd lampen branden en je geen ster ziet, of misschien een of twee. Hoe langer ik in het donker naar de hemel keek, hoe meer sterren ik zag. Langzamerhand ging ik kleuren zien rond die sterren, de ene ster twinkelde wat, de andere ster scheen feller. Hele sterrenbeelden waren te zien. Dit is alleen te zien en mee te maken in een omgeving waarin het donker is.

Barbara haalt nog veel andere beelden aan, het ontdekken van een grot, een interview met iemand die blind is en toch iets van licht en donker ziet. Is er niet veel voor ons verborgen wat we juist ontdekken in het donker? In het donker van de nacht, in het donker van de wereld, in het donker van jezelf?  Hebben we het donker niet nodig in het ritme van dag en nacht? Als het thuis wat donker is, doe ik het licht aan om te kunnen blijven werken of relaxt een serie te kijken. Ik kan er ook voor kiezen het donker te omarmen en rust te zoeken. Ik ga niet met de kippen op stok want er is nog zoveel  – leuks en boeiends-  te doen. Door, door, door! Waar is rust, ontspanning, bij God zijn? Dan wordt Psalm 127:2 wel heel concreet:

Vergeefs is het dat je vroeg opstaat,
je laat te ruste legt,
je aftobt voor wat brood –
hij geeft het zijn lieveling in de slaap.

Het lijkt me een mooie uitdaging om eens een weekje met de kippen op stok te gaan. Voorlopig stel ik het nog wat uit, maar ergens in de zomerperiode, lijkt het me een boeiende uitdaging. Doe je mee?

 

Benieuwd naar je reactie!