Van de week kwam Etty Hillesum op verschillende manieren op mijn pad. Het verstoorde leven wat al lang op verder lezen ligt te wachten. En daar nog wel even zal blijven liggen. Een lezing over ‘de wijdere liefde’ van Etty in de Nacht van de Mystiek en een meditatie uit het Mystiek Dagboek van Kick Bras over een tekst van Etty Hillesum. Die meditatie haakte…

De bedreigingen van buiten steeds groter, de terreur stijgt met de dag. Ik trek het gebed om me heen als een donkere beschuttende muur, in het gebed trek ik me terug als in een kloostercel en treed dan weer naar buiten, ‘gesammelter’ en sterker en weer bijeengeraapt.

Ik dacht terug aan dat moment dat ik besloot mijn jas uit te doen. Niet mijn lekkere winterjas, die te warm was vanwege de lente. Wel mijn jas die mij beschermde tegen van alles buiten mij. Mensen te dichtbij, lastige gesprekken, mooie en te spannende woorden… Een ontdekking: deze jas heb ik niet meer nodig, past me al lang niet meer, schermt me onnodig af van mensen. De jas herinnert aan veiligheid en geborgenheid van buiten terwijl ik van binnen veilig en geborgen ben. De jas is versleten, te zwaar, knelt. Jas uit! Vrijheid. Kom maar op!

En dat heb ik geweten… Ik buitel van de ene situatie in de andere. Mooie open gesprekken met vrienden die ik al lang ken, in vriendschap die zich ontwikkelt of met mensen die ik net ontmoet. Gedoe en spanningen waar ik midden in zit – en dat komt regelmatig voor in mijn werk met kerken en wat dies meer zij – ervaar ik anders. Dichterbij, relationeler en toch neem ik het niet persoonlijk op. Doe ik dingen anders? Ervaren mensen om me heen het anders? Ik weet het niet. Minder volgens het boekje gaat het, zoekender naar openingen en wegen, wetend dat het van mij niet afhangt en toch mijzelf volop inbrengen. In ieder geval kijk ik anders en wil ik opmerkzaam zijn: ontdekken wat leeft en speelt bij mensen onder hun eigen jas, luisteren, verschillende perspectieven zien. Gelukkig hebben we een heel leven om te leren!

En elke keer mag ik net als Etty terug naar die plek: een beschuttende muur van gebed om me heen. Daar ben ik veilig en geborgen, liefdevol omarmd.